عدم خروج منی و انزال بعد از رابطه جنسی

عدم خروج منی یا انزال ممکن است با لذت جنسی (orgasm) همراه باشد یا نباشد. این مشکل از علل نادر در ناباروری می‌‌باشد. عدم خروج منی در ۱ تا ۴ درصد مردان که در امور جنسی فعال هستند، دیده می‌شود.

این بیماری با برگشت منی به  داخل مثانه که علل دیگری در ایجاد آن دخالت دارد، اشتباه گرفته می شود. از علل برگشت منی به داخل مثانه، می‌توان عمل پروستات و گردن مثانه و بعضی داروها که برای درمان دارویی پروستات خوش خیم استفاده می‌شود نام برد. برای تشخیص برگشت منی به داخل مثانه می‌توان از آزمایش ادرار بعد از عمل جنسی و وجود نطفه یا اسپرم در آزمایش کمک گرفت.

انواع مختلف عدم خروج منی

عدم خروج منی در ۱ تا ۴ درصد مردان در امور جنسی فعال هستند، دیده می‌شود. این بیماری مادام‌العمری یا اکتسابی می‌باشد و می‌تواند از علل ناباروری باشد و یک اختلال مهم و قابل توجه می‌باشد.

به طور گسترده و وسیعی حس سلامت عمومی و قوه ادراک و آگاهی از رضایت جنسی زندگی را تحت تاثیر می‌‌گذارد.

انواع مختلف عدم خروج منی ناشی از عوامل سایکولوژیک (روانی)، بیماری‌ها و دارو می‌باشد.

انسان پیوسته با مسائل مربوط به انزال و یا مایع منی درگیر بوده این مسائل شامل رنگ، بو، مقدار، قوام و فشار انزال بوده است. کیفیت کل منی در انسان در دوره و طول زندگی فرض شده، اگر چه این فرضیه یا تئوری مشخص نشده است.

نطفه انسان اولین بار در سال ۱۶۷۴ توسط میکروسکوپ در مایع منی (انزال) دیده شد و به طور علمی این که قادر به حاملگی می‌‌باشد که در سال ۱۷۷۹ ثابت شد.

عدم خروج منی

اختلالات شایع عدم خروج منی و انزال

  • زود انزالی
  • انزال دیررس
  • برگشت منی به داخل مثانه
  • قطع و عدم انزال

عدم خروج منی اگر به علت سایکولوژیک باشد، معمولا همراه با لذت جنسی (اورگاسم) نمی‌باشد. گاهی فرد مبتلا با یک زن بعد از عمل جنسی دچار عدم خروج منی می‌شود ولی با زن دیگر ممکن است این اتفاق پیش نیاید و ممکن است همین فرد بعد از انجام استمناع (خود ارضایی) منی از وی خارج شود.

در مواقعی که فرد تحت تاثیر استرس شدید است، ممکن است این حالت اتفاق افتد. عدم انزال توتال زمانی است که در هیچ وضعیتی بعد از عمل جنسی انزال صورت نمی‌گیرد.

عدم انزال وضعیتی که در بالا به آن اشاره شد، زمانی است که منی از فرد بعد از یک عمل جنسی خارج می‌شود و در هنگامی که تحت شرایط اضطراب و استرس می‌باشد، بعد از عمل جنسی منی خارج نمی‌گردد. در نوع توتال در هیچ شرایطی حتی موقع خواب انزال خارج نمی‌گردد که در اینجا سناریو مربوط به مسائل سایکولوژیکال بوده و ارتباطی به بیماری ام.اس (M.S) یا ضایعه نخاع شوکی ندارد.

عوامل مهم روانی عدم خروج منی و انزال

  • عقاید مذهبی شدید
  • اضطراب
  • استرس
  • عدم جذابیت و عاطفی جنسی به همسر
  • ناآگاهی و رفتار در خصوص رابطه جنسی
  • سطح پایین تمایل جنسی
  • ترس از حاملگی

عدم خروج منی

بیماری‌های زمینه‌ای

  • بیماری ام.اس (S)
  • ضایعه نخاع شوکی
  • انسداد خارج کننده ترشحات منی در مجرا
  • بیماری دیابت نوع ۲
  • جراحی شکم- لگن (مثل پروستات- مثانه)
  • پروستاتیت

خروج ترشحات به مجرا

یک جزء اصلی انزال یا خروج منی بعد از عمل جنسی رامیشن (Emission) می‌باشد که بعضی عوامل نظیر بیماری‌های اورگانیک، انسداد، بیماری روانی یا داروها باعث اختلال خروج یا امیشن می‌گردد. این اتفاق زمانی رخ می دهد که مجاری خارج کننده ترشحات پروستات یا کیسه‌های منی به علت عمل جراحی پروستات با لیزر یا مادرزادی مسدود باشد.

هیچگونه ترشحی وارد مجرا نمی‌گردد که باعث انزال شود. چنانچه فردی دچار مسائل روحی- روانی باشد ممکن است ترشحات پروستات و کیسه‌های منی وارد مجرا نشود که به آن Dry Ejaculation می‌گویند. بعضی داروها که برای درمان پروستات خوش خیم در افراد استفاده می‌شود مانع خروج ترشحات پروستات، کیسه منی به داخل عدم انزال مجرا شده و در نتیجه انزال صورت نمی‌گیرد.

از بیماری‌ها می‌توان به بیماری دیابت نوع ۲ اشاره کرد، که باعث پدیده فوق می‌شود. اعمال جراحی لیزر پروستات یا روش عمل دیگر پروستات (رزکسیون پروستات)، عمل جراحی سرطان بیضه و مثانه باعث انسداد داکت‌های خروجی ترشحات به مجرا شوند. بیمارانی که مبتلا به سرطان پروستات هستند و تحت درمان با هورمون می‌باشند، دچار عدم انزال می‌شوند. افراد دچار ضایع نخاعی (SCI) نیز دچار عدم انزال می‌شوند ولی اورگاسم در آن ها وجود دارد. ۶۰ درصد افرادی که دچار ضایعات نخاعی هستند دارای انزال می‌باشند.

انزال خشک (Dry Ejaculation)

در این گروه افراد، ناتوانی فرد در ایجاد انزال است که می‌تواند همراه با اورگاسم باشد یا نباشد. علت اصلی آن عدم خروج ترشحات از پروستات، کیسه‌های منی و VAS به داخل مجرا می‌باشد. این بیماری علاوه بر مسئله و مشکل حاملگی باعث مشکلات و اثرات منفی روحی- روانی در مرد شده و باعث استرس و مسائل عاطفی و اعتماد به نفس شود، به طوری که بعضی مردها کاملا از اعمال جنسی خودداری و جلوگیری می‌کنند.

این بیماری ثانوی بستگی به عوامل زیر دارد:

  • مهار عمل جنسی که رضایت جنسی و انزال به وجود نمی‌آید.
  • مصرف داروهای ضد افسردگی و عصبی
  • پروستاتکتومی که باعث ضایعه عصب می‌شود.
  • ضایعات رکورد- نخاع که باعث انقباض عضلات برای خروج انزال می‌شود.

 درمان عدم خروج منی و انزال

راهکارهای درمانی متعدد برای عدم خروج منی وجود دارد ولی طبق گزارشات، درصد موفقیت درمانی قابل قبول و امیدوارکننده می‌باشد.

۱- تحریک ارتعاشی و لرزشی آلت (PVS) که ۶۰ درصد باعث به وجود آمدن رفلکس انزال می‌شود. آنهایی که ضایع رکورد بالای T10 دارند، شانس بهبود بالایی دارند.

۲- روان درمانی

۳- درمان مدیکال با استفاده و تجویز داروی ایمی پرامین

۴- تحریک انزال از راه مقعد

بیمارانی که ضایعه نخاعی زیر سطح T10 داشته باشند

پیش آگهی خوبی ندارند و افراد مبتلا به اتونومیک دیس رفلکسیا ۲۰-۱۰ میلی گرم نیفیدین زیر زبانی پاسخ درمانی می‌گیرند.

اگر این موارد جواب نداد، تحریک الکتریکی از راه مقعد با گذاشتن پروپ در مقعد و تحریک عصب پری پروستاتیک استفاده می‌شود، با این روش ۹۰ درصد انزال صورت می‌گیرد که یک سوم آنها دچار انزال به داخل مثانه می‌شوند، طول درمان ۷-۵ دقیقه می‌باشد. اگر لنف آدنکتومی شده باشند یا نروپاتی وجود داشته باشد، درمان موثر نمی‌باشد.

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

اختلال نعوظ نشانه چیست؟

اختلال نعوظ (Erectile Dysfunction) بیماری نیست بلکه علامت یک بیماری در فرد می‌باشد، به عبارتی فردی که سال‌های متمادی مبتلا به دیابت یا بیماری قلبی باشد مبتلا به اختلال نعوظ می‌گردد.

با بهبودی بیماری قلبی یا دیابت بسیاری از این بیماران بدون مصرف دارو بهبود می‌یابند.

۴۸ درصد افراد مبتلا به اختلالات خواب، دچار اختلال نعوظ می‌شوند. در حالیکه افرادی که نعوظ‌ های شبانه در آنها کاهش یافته دارای اختلال خواب هستند، لذا اصلاح سندروم آپنه (اختلال در تنفس شبانه) باعث بهبود اختلال نعوظ می‌شود. نقش اختلال نعوظ و بیماری عروق کرونر بر خلاف آنچه تصور می‌شود، با توجه به سن و جنسیت بیشتر از معمول است.

اختلال نعوظ با افزایش سن و چند فاکتور مساعد کننده آترواسکلروز عروق همراه می‌باشد که شامل: استعمال دخانیات و دیابت می‌باشد. هر فردی که هر کدام از این فاکتورها را داشته باشد ۴ برابر بیشتر شانس ابتلا به اختلال نعوظ را خواهد داشت.

علل اختلال نعوظ

اختلال نعوظ نشانه چیست؟

محققین بسیاری عقیده دارند که اختلال نعوظ از نوع واسکلوژنیک (اختلال عروق) نشانه بیماری ایسکمی قلبی بدون علامت می‌باشد. اختلال نعوظ شدید در افرادی که جهت بررسی عروق کرونر کاندید آنژیوگرافی می‌شوند، بیشتر است. در افراد مبتلا به بیماری قلبی با انسداد یک شریان کرونر اختلال نعوظ خفیف ولی در مواقع گرفتاری چند شریان، اختلال نعوظ شدیدتر است.

عملکرد نعوظ با ریسک فاکتورهای ایجاد کننده بیماری قلبی نظیر آترواسکلروز (بسته شدن عروق) ارتباط مستقیم دارد. چاقی و در نتیجه هیپرلیپیدمی (افزایش کلسنرول سرم) با ته نشست روی اندوتلیال عروق بدن، از جمله عروق کرونر قلب و عروق آلت باعث تنگی شریان‌ها شده و در نتیجه خون‌رسانی به اورگان‌های قلب یا آلت را کاهش داده باعث اختلال نعوظ می‌گردد.

اکثریت افراد مبتلا به ناتوانی جنسی که در آن آلت سفتی مناسب را برای عمل دخول و عمل جنسی موفقیت‌آمیز ندارند، گمان می‌کنند بیمار هستند در حالی که اختلال در نعوظ آنها ناشی از بیماری دیگری می‌باشد.

این مشکل با فشار خون و بیماری قلبی و پر کاری و کم کاری تیروئید وچاقی و پرولاکتین بالا و کاهش تستوسترون  در ارتباط است.

  • در اختلال نعوظ از نوع واسکلوپاتی (عروقی)، علت اختلال نعوظ عدم تولید NO (نیتریک اوکساید) می‌باشد و در نتیجه cGMP مختل گردیده و نعوظ پدید نمی‌آید.
  • بعد از مصرف مهارکننده‌های فسفودی استراز نوع ۵، نیتریک اوکساید تولید گردیده و در نتیجه cGMP تولید شده باعث آرکشن می‌شود. در دو سوم مردان بعد از مصرف مهار کننده‌های فسفوی استراز نوع ۵ (ویاگرا) با دوز اولیه دارو، پاسخ درمانی دیده می‌شود و بقیه نیز پاسخ درمانی را بعد از ۶ تا ۸ روز به دست خواهند آورد.

دو داروی سیلدنافیل و وردنافیل تقریبا دارای ساختمان شیمیایی مشابهی هستند ولی تادالافیل با دو ترکیب دیگر متفاوت است.

کدام دارو برای درمان مناسب است؟

  • در مورد استفاده از ۳ داروی فوق دو سئوال مطرح است:

اول اینکه- کدامیک از سه دارو را برای درمان باید استفاده کرد؟

دوم اینکه- آیا بین دو داروی جدید در مقایسه با سیلدنافیل سیترات از نظر اثر درمانی تفاوتی وجود دارد یا خیر؟

اگر چه پاسخ درمانی با سیلندنافیل سیترات قابل قبول در سطح بالا می‌باشد ولی با توجه به بیماری‌های زمینه‌ای که باعث اختلال نعوظ شده‌اند، در حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد در این افراد پاسخ درمانی دیده نمی‌شود.

  • ۱۲ درصد بیماران ممکن است به علت عدم تاثیر دارو در درازمدت (معمولا دو سال) درمان با دارو را قطع ‌کنند. هنوز هم مشخص نشده که قطع دارو به علت فقدان اثر دارو می‌باشد یا علت بیماری زمینه‌ای است.

در مطالعات کنترل شده کلینیکی قطع دارو فقط ۱/۲ درصد پس از سه سال گزارش شده و ۱ تا ۲ درصد به علت عوارض جانبی دارو بوده است. نوع درمان اختلالات نعوظ را با توجه به عوارض جانبی، پاسخ دارو و فارماکوکنیتیک آن و بررسی خود بیمار باید انتخاب کرد.

انتخاب دارو موضوع بسیار مهمی می‌باشد. به هر حال آنچه در خصوص ریسک فاکتورهای ایجاد کننده ناتوانی جنسی باید مورد بحث قرار گیرد، شناسایی این ریسک فاکتورها توسط پزشک اورولوژیست می‌باشد زیرا درمان بر اساس مشخص کردن ریسک فاکتورها باید صورت گیرد. ریسک فاکتورهای ایجاد کننده اختلال نعوظ شامل: واسکولار، نرولوژیک، اندوکرین، سایکوژنیک و اورگانیک می‌باشند.

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

زگیل تناسلی در مرد و زن

عفونت با ویروس زگیل تناسلی تقریبا در ۵۰ درصد مردمی که در دوران زندگی خود رابطه جنسی داشته اند، دیده می شود. اغلب زگیل در این افراد بدون علامت بوده وعفونت ویروسی از بین می رود. گاهی این ویروس باعث سرطان دهانه رحم یا آلت می شود.

بعضی از انواع این ویروس ها باعث زگیل شده که به آن پاپیلوما می گویند. ویروس ها در سلولهای بدن انسان زندگی می کنند. این ویروسها در واژن ، آلت تناسلی، دهان وگلو  زندگی می کنند. از ۱۰۰ تا ۱۵۰ ویروس از انواع  HPV ،فقط ۶۰ نوع آن باعث زگیل در نواحی  دست و پا می شوند و ۴۰ درصد از ویروس  زگیل تناسلی از راه جنسی منتقل می شود و در اطراف مقعد و نواحی دستگاه تناسلی ایجاد میشود . انتقال ویروس هایی که از راه جنسی منتقل می شوند، از طریق تماس با ترشحات بدن یا دستگاه تناسلی فرد دارای زگیل رخ می دهد. استفاده از کاندوم موقع رابطه جنسی به معنی این نیست که بیماری منتقل نمی شود.

بسیاری نمی دانند که به این ویروس مبتلا هستند و باعث انتقال آن می شوند. ۴۰ درصد ویروس های زگیل تناسلی باعث مشکلات جسمی فرد می شوند. از ویروس هایی که بسیار خطرناک هستند نوع ۱۶ و ۱۸ هستند که ۷۰ درصد باعث سرطان های دهانه رحم می شوند.ویروس های کم خطر در حدود ۹۰ درصد باعث زگیل های دستگاه تناسلی می شوند و کمتر بطرف سرطان پیش می روند. زگیل های تناسلی هفته ها یا ماهها بعد از تماس با فرد مبتلا خود را نشان می دهند.

علائم عفونت زگیل تناسلی انسانی

زگیل یک بیماری ویروسی است ، که بیشتر اوقات این ویروس ها هیچگونه علامتی ایجاد نمی کنند و خود به خود از بین می رود ولی در بعضی افراد می ماند و باعث تشکیل زگیل ( WARTS ) می شود. بیش از ۱۷۰ نوع ویروس  زگیل تناسلی گزارش شده است. بعضی از انواع ویروس زگیل مثل نوع ۵ باعث عفونت می شود، که ممکن است در تمام دوران زندگی  فرد بدون هیچگونه علامت کلینیکی وجود داشته باشد. نوع ۱ و ۲ باعث زگیل های شایع در افراد مبتلا به عفونت می شود. ویروس های زگیل تناسلی ۶ و ۱۱ باعث زگیل های تناسلی و ریوی (PAPPILOMATOSIS ) می شوند. ویروسهای ۱۶ ، ۱۸، ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹ و ۸۲ سرطان زا هستند.

انواع زگیل تناسلی

زگیل های پوست در بچه ها بسیار شایع است و بعد از ظاهرشدن، خود به خود بعد از هفته ها یا ماهها از بین می روند. برخی از جوانان از عود زگیل پوست رنج می برند. تصور می شود که تمام انواع ویروس های زگیل تناسلی  قادرند برای مدت طولانی به عنوان عفونت خاموش در پوست باقی بمانند .فرد ممکن است به ابتلا شدن به یک ویروس مقاوم باشد، در حالیکه به سایر ویروس ها مقاوم نباشد و مستعد ابتلا به آن باشد. ویروس هایی که باعث زگیل پوست می شوند،می توانند باعث زگیل تناسلی شوند و ایجاد سرطان نمی کنند.

زگیل های تناسلی (ژنیتال) کاملا قابل سرایت بوده ولی زگیل های پا از فردی به فرد دیگر سرایت نمی کند. عفونت ویروسی پوست ناحیه ژنیتال شایع ترین عفونت مقاربتی در دنیا می باشد. چنین عفونت هایی مقعد و ژنیتال را گرفتار می کند.

عفونت های ویروسی از نوع ۱۶،۱۸، ۳۱ و ۴۵ ویروس های با خطر بالا بوده و باعث سرطان های گردن رحم، واژن، آلت و مقعد می شوند.

واکسن زگیل تناسلی

درمان زگیل تناسلی

برای جلوگیری از ابتلا به شایع ترین انواع این ویروس ها، استفاده از واکسن ها توصیه می شود.برای موثر واقع شدن واکسن، فرد باید قبل از ابتلا ،واکسن تزریق کند. بین سن های ۹ و ۱۳ سالگی تزریق آنها توصیه می شود. بررسی و نگاه کردن به دهانه رحم و آزمایش PRP باعث تشخیص سلول های غیر طبیعی یا سرطان می شود. بنابراین درمان اولیه و زودرس چشم انداز بهتری خواهد داشت. غربالگری و پیدا کردن زگیل باعث کاهش مرگ و میر سرطان دهانه رحم در کشورهای متمدن دنیا شده است.

سایر روش های درمانی زگیل تناسلی:

  1. کرایوتراپی که سرد کردن زگیل می باشد
  2. لیزر
  3. تزریق داروی اینترفرون
  4. الکتریسیته و سوزاندن
  5. برداشتن زگیل ها با جراحی

بهترین روش درمانی، گفتگو با پزشک معالج می باشد، که بر حسب نوع و محل زگیل درمان مناسب را انتخاب کند.

چه کسانی در معرض عفونت ویروسی زگیل تناسلی هستند؟

  • استعمال دخانیات
  • ضعف سیستم دفاعی بدن
  • عمل جنسی با زنانی که با دیگران ارتباط جنسی دارند
  • قسمت هایی از پوست زخم باشد
  • سن، زگیل به طور شایع در بچه ها اتفاق می افتد. زگیل های تناسلی در نوجوانان و جوانان به طور شایع دیده می شود و زگیل های ناحیه پا در جوانان بوجود می آید.
  • عمل جنسی با زنهای متعدد

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

آیا HIV همان ویروس ایدز است؟

ایدز AIDS یک بیماری یا سندرمی است که به علت نقص اکتسابی سیستم دفاعی بدن ، ناشی از ویروس HIV   که سیستم دفاعی انسان را مختل می کند، بوجود می آید. . ویروس ایدز از شخصی به شخص دیگر از راه انتقال خون به خون و تماس جنسی، سرایت می کند.

ویروس ایدز ، سیستم دفاعی را مختل کرده و در نتیجه بدن در مقابل عفونت ها و بیماری ها آسیب پذیر می شود و چنانچه سیستم دفاعی ضعیف تر شود، احتمال ابتلای انسان به ایدز بیشتر می شود. ویروس ایدز در مایعات بدن فرد مبتلا نظیر(مایعات واژن، ترشحات منی، خون و شیر پستان) وجود دارد. خانم های حامله می توانند در حین زایمان و شیر دادن نوزاد خود، ویروس ایدز را منتقل کنند.

ویروس ایدز از طریق واژن، عمل جنسی از راه دهان، عمل جنسی طبیعی، تزریق خون و سرنگ آلوده منتقل می شود. افرادی که دارای ویروس ایدز  هستند، به آن عفونت HIV نیز می گویند و بعضی در آینده مبتلا به AIDS می شوند. بعضی عفونت های فرصت طلب در بیمار مبتلا به ایدز، منجر به مرگ می شود.

 HIV و ویروس ایدز در آمریکا زندگی می کنند و ۱ نفراز ۷ نفر از بیماری خود خبر ندارند. ۵۰ هزار نفر بیمار جدید در سال در آمریکا تشخیص داده می شود.۱۳۷۱۲ نفر با تشخیص ابتلا به ایدز در آمریکا سالیانه جان خود را از دست می دهند.

HIV یک ویروس است که سلولهای دفاعی بدن مثل سلولهای T که نقش دفاعی در بدن دارند را مورد حمله قرار می دهد، در حالیکه ایدز در مرحله پیشرفته عفونت ویروسی HIVبوجود می آید و در حقیقت یک وضعیت پزشکی می باشد. بنابراین عفونت HIV باعث ایجاد ایدز می شود.

امکان دارد فردی مبتلا به عفونت HIV باشد ولی به ایدز مبتلا نشود. در اکثریت عفونت ویروسی HIV تبدیل به ایدز می شود. آزمایش HIV باعث تشخیص آن در مراحل اولیه می شود، در نتیجه با استفاده از دارو و پیشرفت آن به طرف ایدز، کند خواهد شد. بیماران مبتلا به ویروس ایدز دارای ویروس HIV هستند. بعضی افراد مبتلا به ایدز می توانند ویروس HIV را به فرد دیگری منتقل کنند.

ویروس ایدز

علل ابتلا به ویروس ایدز و HIV

  1. HIV یک نوع ویروس(رتروویروس) است که اعضاء سیستم دفاعی انسان را عفونی می کند.
  2. ویروس بدون درمان پیشرفت می کند.
  3. حد و حدود ویروس بطور قابل ملاحظه ای در بین افراد فرق دارد و بستگی به فاکتورهای متعددی(سن بیمار،قدرت بدن برای دفاع در مقابل ویروس ایدز HHV، وجود عفونت قبلی در فرد،مقاومت فرد به بعضی نوع های HIV)
  4. HIV قادر است با تماس از طریق ترشحات جنسی(مقعد، ژنیتال،مخاط پوششی دهان) منتقل شود و در صورت عدم حفاظت عمل جنسی از طریق واژن، دهان و مقعد با شخصی که آلوده به HIV است منتقل شود.
  5. انتقال ویروس HIV در ضمن تولد نوزاد یا شیر دادن امکان دارد.
  6. تزریق خون، با کنترل خون امروزه انتقال از راه خون به صفر رسیده است.
  7. از طریق تزریق مواد مخدر با سرنگ های چند بار مصرف شده.

 

نکات مهم در باره ویروس ایدز و HIV

ویروس از طرق ذیل منتقل نمی شود:

  1. دست دادن
  2. بوس کردن
  3. عطسه کردن
  4. استفاده از یک توالت
  5. استفاده از حوله یکدیگر
  6. بغل کردن
  7. بوسیدن لب به لب

علائم HIV و ایدز AIDS شامل: تغییر در رنگ پوست، تورم و ورم و جوش می باشد. علائمی که بیمار اظهار می دارد شامل خستگی، سردرد و سرگیجه  است.

بسیاری از مبتلایان به عفونت ویروسی ایدز سالها ممکن است علائمی نداشته باشند و بقیه ممکن است علائمی شبیه  آنفلوانزا پیدا کنند، در حالیکه معمولا ۲ تا ۶ هفته به ویروس منتقل شده اند.

علائم ویروس ایدز و HIV

  1. تب
  2. لرز
  3. درد مفاصل
  4. درد عضلانی
  5. گلو درد
  6. تعریق بخصوص شب
  7. جوش های قرمز
  8. خستگی
  9. ضعف
  10. کاهش وزن

در بسیاری از بیماران بعد از برطرف شدن علائم اولیه ممکن است برای سلها علائم دیگری نداشته باشند.

در این دوره زمانی، ویروس برای سیستم دفاعی ، خطرناک است و این مرحله ممکن است ۱۰ سال طول بکشد و بیمار عفونی بدون علامت بوده و احساس خوبی می کند و سالم بنظر می رسد.

مرحله دیررس عفونت ویروس ایدز HIV

اگر ویروس ایدز HIV بدون درمان گذاشته شود، قدرت مقابله با ویروس را کم می کند، و بیمار غیر قابل اجتناب به بیماری جدی و خطرناک مبتلا می شود.

علائم دیررس عفونت HIV

  1. اختلال دید
  2. اسهال طولانی مدت
  3. سرفه خشک
  4. تب بالای ۳۷ درجه که هفته ها طول می کشد
  5. تعریق شبانه
  6. خستگی مداوم
  7. تنفس کوتاه
  8. کاهش وزن
  9. دانه های سفید روی زبان و یا دهان

در این مرحله از عفونت شانس بیماری کشنده، بسیار زیاد می باشد. در این مرحله مبتلا به عفونت ریه، التهاب انتهای مری و مننژیت یا آنسفالیت (عفونت مغزی) بوجود می آید، همچنین شانس گرفتاری سرطان آلت، گردن رحم، کبد، روده و لنفوم وجود دارد.

تشخیص دیررس HIV و ویروس ایدز

طبق گزارش مرکز بیماری و پیشگیری از بیماری ها در آمریکا، ۱ نفر از ۵ نفر که به ویروس HIV مبتلا می باشد و آزمایش خون، آن را مثبت نشان می دهد، از وضعیت ویروس خود بی توجه و ناآگاه بوده و فقط ۵۰ درصد از آنها به مسئله مثبت بودن ویروس، آگاه هستند و توجه دارند، از مراقبت پزشکی و درمان سود می برند. تشخیص بر اساس آزمایش خون مخصوص ویروس است.

اگر آزمایش مثبت شد و ویروس نشان داد، قبل از اینکه نتیجه به بیمار داده شود، چند بار آزمایش تکرار می شود، که به نتیجه آزمایش اطمینان حاصل شود. وقتی بیمار نتیجه آزمایش مثبت را می گیرد، از چگونگی و زمان درمان و اینکه چگونه عفونت پیشرفت می کند سوال می کند.

وقتی شخصی در معرض ویروس قرار می گیرد، انجام آزمایش خون حیاتی است. هر چه زودتر ویروس از طریق آزمایش خون تشخیص داده شود، درمان نیز موفقیت آمیزاست. شخص باید برای جلوگیری از سرایت ویروس به دیگران احتیاطات لازم را در نظر بگیرد.

بعد از ابتلا شخص به عفونت ویروس، ممکن است از ۳ هفته تا ۳ ماه طول بکشد، که ویروس در آزمایش خون خود را نشان دهد و انجام آزمایش مجدد و تکراری ، ضروری می باشد. اگر بیماری در معرض و شانس ابتلا به عفونت ویروس HIVدر چند ماه گذشته بوده، فورا باید آزمایش را انجام دهد.

وسیله دیگر تشخیص که ۱۰ برابر دقیق تر از آزمایش خون است، محلولی است که با ریختن خون فرد مبتلا به ویروس، تغییر رنگ می دهد که نشان دهنده ویروس است.

درمان ویروس ایدز و HIV

درمان باعث بهبود کیفیت زندگی، افزایش طول عمر و شانس سرایت ویروس به دیگران را کاهش می دهد. درمان  قاعده و قانون دارد و آن مثبت بودن ویروس در آزمایش خون و تعداد سلول CD4 به مقدار ۵۰۰ عدد می باشد. در حال حاضر واکسن یا درمان قطعی وجود ندارد. اگر فردی فکر می کند در ۷۲ ساعت قبل در معرض ویروس HIV قرار گرفته، داروی ضد ویروس HIV باعث توقف و جلوگیری از عفونت می شود و درمان هر چه سریعتر باید انجام شود.

هدف از درمان عموما کاهش سطح ویروس در خون می باشد. درمان ویروس HIV مادام العمر و همیشگی است. دارو به صورت مصرف قرص می باشد. عوارض دارو تهوع، استفراغ، خستگی،اسهال، جوش های پوست و اختلال در اخلاق و رفتار هستند.

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

 

درمان زود انزالی

در ۱۰ الی ۱۵ سال اخیر مطالعات بیشماری در زمینه درمان دارویی زود انزالی گزارش شده که به طور مرکزی (مغز) یا محیطی (دستگاه تناسلی) موجب کنترل و به تاخیر انداختن انزال می‌‌گردد.

در چند دهه گذشته درمان زود انزالی مشخصا توسط روانپزشکان و سکسولوژیستها صورت می‌گرفت و در اوایل سال ۱۹۷۰ به صورت رفتار درمانی توسط دو نفر روانپزشک زن و مرد به نام‌های مسترز و جانسون انجام می‌ شد. این درمان در چند دهه توسط این دو نفر روانپزشک به روش رفتار درمانی که مستلزم رابطه اجرایی توسط بیمار بود. دوره درمانی طولانی مدت بود و بیمار از ادامه آن خودداری می‌نمود و آن دسته از بیمارانی که تن به این روش درمانی می‌دادند، نتیجه‌ای مطلوب نمی‌گرفتند.

در همان زمان روانپزشکان دیگری مسئله درمان طبی- دارویی را پیشنهاد می‌کردند ولی متاسفانه توسط این دو پزشک مورد ملامت و سرزنش قرار می‌گرفتند. در ۱۰ الی ۱۵ سال اخیر مطالعات بیشماری در زمینه درمان دارویی با داروهای مختلف گزارش شده که به طور مرکزی (مغز) یا محیطی (دستگاه تناسلی) موجب کنترل و به تاخیر انداختن انزال می‌‌گردد.

داروهای درمان زود انزالی

داروهایی که در حال حاضر در سطح جهان برای درمان این بیماری جنسی به کار می‌رود از دسته داروهای SSRIS هستند که شامل سیتالوپرام، پاروکستین، فلوکستین، سرترالین و فلووکساتین می‌باشند. نتیجه درمانی این داروها در طول درمان ۱۲ هفته ، ۸۰ درصد می‌باشد. قابل ذکر است که یک دارو ممکن است در فردی درمان مناسب ایجاد کند در حالی که همین دارو در فرد دیگر اثر مناسب درمانی نداشته باشد، لذا بیمار پس از ۵ روز مصرف دارو چنانچه نتیجه‌ای نگرفت باید برای تغییر دارو مراجعه کند. مطالعات تجربی نشان داده که سروتونین و گیرنده های آن، کنترل عصبی انزال در حیوانات را تنظیم می‌کنند. به علاوه بر روی حیوانات نشان داده است که کاهش سروتونین و فعال نمودن گیرنده های مربوط به آن منجر به یک انزال سریع‌تر می‌گردد. دو روش درمانی با داروهای فوق وجود دارد. چون استفاده مداوم و طولانی مدت دارو ممکن است بیمار را از استفاده دراز مدت آن باز دارد، لذا استفاده دارو ۳ ساعت قبل از عمل جنسی روش دیگر درمان است. نتایج این روش با روش طولانی مدت ۱۲ هفته چندان تفاوتی ندارد. این نوع روش درمانی در سال ۱۹۷۹ توسط Alilenious گزارش شد.

زود انزالی

کلومی پرامین

طی مطالعاتی گزارش شده کلومی پرامین، در درمان زود انزالی موثر است ولی به علت عوارض ۵ الی ۱۵ درصدی آن مانند اختلال دید، خشکی دهان و سایر عوارض کولینرژیک مصرف آن محدود گردیده است. داروی ذکر شده با مختل کردن بازجذب سروتونین در مغز باعث افزایش سروتونین شده و باعث به تاخیر انداختن انزال می‌ گردد.

داروهای فوق به طور گسترده‌ای در درمان افسردگی استفاده می‌شوند و به علت عارضه به تاخیر انداختن انزال و بعضا قطع انزال، برای درمان زود انزالی در انسان استفاده می‌شوند. داروهای نامبرده  دارای مکانیسم و اثر مشابهی هستند و شواهدی موجود است که نشان می‌دهد که سیتالوپرام و فلوواکستین اثرات کمتری نسبت به داروهای پاروکستین، سرترالین و فلوکستین در به تاخیر انداختن انزال دارند. با کشف اثر و مکانیسم این داروها، راهی به سوی درمان زود انزالی را پیش روی ما قرار داد.

فلوکستین

داروی فلوکستین بعد از قطع درمان ۳ تا ۶ ماه بهبودی گزارش گردیده و نقش بالقوه‌ای در درمان زود انزالی دارد. این دارو به خوبی در اکثر بیماران قابل تحمل بوده و عوارض دارو، اضطراب، بی ‌خوابی  به مقدار کم، کاهش میل جنسی و گاهی عدم انزال می‌باشد. عدم دفع انزال ممکن است تا چند هفته پس از قطع دارو باقی بماند که گمان می‌رود به علت دفع آهسته متابولیت‌های آن باشد.

سرترالین

سرترالین علاوه بر مهار انتخابی باز جذب مجدد سروتونین دارای مهار گیرنده های دوپامین نیز می‌باشد و شایع‌ترین عارضه آن اختلالات گوارشی است. مقدار مصرفی دارو به میزان ۲۵ تا ۵۰ میلی‌گرم روزانه می‌باشد. در داروی پاروکستین، مصرف روزانه یک قرص کافی می‌باشد، اثر این دارو به طور اختصاصی روی مغز اثر می گذارد و باعث افزایش مقدار سروتونین و در نتیجه درمان زود انزالی است. این دارو همزمان با داروهایی نظیر دیلانتین و وارفارین نباید خورده شود.

عارضه دارو بی‌خوابی شدید است  و مصرف روزانه ۱۰ میلی‌گرم کافی می‌باشد. پاروکستین-سرترالین و فلوکستین به نظر می‌رسد دارای اثرات مشابه باشند. این داروها به خوبی قابل تحمل هستند، عوارض کمی دارند و باعث سرگیجه و ناراحتی گوارش می‌شوند که سه الی چهار هفته پس از درمان از بین می‌روند. گاهی ممکن است عدم انزال به علت شروع درمان با دادن مقدار زیاد دارو یا پس از قطع دارو اتفاق افتد. اضطراب غالبا به شکل عارضه حاد زودگذر دیده می‌شود. تجویز این دارو در مبتلایان به اختلالات اسکیزوفرنی حاد جایز نمی‌باشد.

افراد مبتلا به زود انزالی اولیه به طور یکسان نسبت به داروهای نامبرده پاسخ نمی‌دهند، در حالیکه در افراد زود انزال نوع ثانوی، این حالت دیده نمی‌شود. در افراد زود انزال اولیه در مقایسه با بیماران مبتلا به زود انزالی ثانوی پاسخ درمانی کمتر است.

زود انزالی ثانوی

در افراد مبتلا به زود انزالی ثانوی وقتی درمان از داروی پاروکستین و رفتار درمانی به صورت قطع و وصل انزال به مدت ۱۲ هفته صورت گیرد، فقط ۷۰ درصد بیماران قادر به حفظ و نگهداری و کنترل انزال خواهند بود و دوره درمان به طور متوسط ۳ ماه می‌باشد. عود سریع در ۳۰ درصد مبتلایان به انزال اولیه بعد از درمان بوجود می آید. درصد بهبودی انزال زودرس بعد از درمان بستگی به این دارد که آیا عامل انزال اظطراب بوده  یا التهاب پروستات یا ژنتیک باعث آن شده باشد.

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

علل اختلال نعوظ را بشناسید

اختلال نعوظ زمانی است که فرد قادر به ایجاد نعوظ کامل و کافی برای عمل جنسی نبوده و در نتیجه باعث اضطراب و اختلال فردی می گردد.

اختلال نعوظ (ERECTILE DYSFUNCTION) بیماری نیست، بلکه علامت بیماری است که ممکن است در فرد وجود داشته باشد.

۱۵۰ میلیون نفر در دنیا به اختلال نعوظ مبتلا می‌باشند. از این تعداد ۳۰ میلیون نفر در ایالات متحده آمریکا به آن مبتلا می‌باشند، لذا مشکلی فراگیر در سطح جهان بوده و در هر سال مبتلایان آن افزوده می‌ شود.

اختلال نعوظ زمانی است که فرد قادر به ایجاد نعوظ کامل و کافی برای عمل جنسی نبوده و در نتیجه باعث اضطراب و اختلال فردی می گردد. اختلال نعوظ در فردی که حداقل ۳ ماه این مشکل را داشته باشد، مشکل تلقی می شود. بنابراین فردی که به کلنیک مراجعه می‌کند و ادعا می‌کند از دو هفته قبل دچار اختلال نعوظ گردیده، این فرد ناتوان جنسی تلقی نمی‌گردد و این حالت زودگذر است و بهبود می‌یابد.

علل اختلال نعوظ

شایع‌ترین علت اختلالات نعوظ (ED) دیابت نوع ۲ است که نوع خفیف تا شدید اختلال نعوظ به دلیل این بیماری به ترتیب  ۲۵ تا ۷۰ درصد می‌باشد. دیابت ۴۰ درصد بیماری‌های اروگانیک ایجاد کننده اختلال نعوظ را تشکیل می‌دهد. زمانی که یک بیمار مبتلا به اختلال نعوظ مورد بررسی کامل قرار گرفت و هیچگونه علتی برای آن شناخته نشد باید به فکر اختلالات روانی از جمله افسردگی شد.

یکی دیگر از علل اختلالات نعوظ بیماری‌های نوروژنیک شامل بیماری پارکینسون، نروپاتی محیطی، MS می‌باشند. فاکتورهای ایجاد کننده اختلال نعوظ در نوع نرولوژیک شامل: دیابت، حوادث مغزی (سکته مغزی) عروقی، دیسک لومبار، جراحی و رادیوتراپی ناحیه لگن و نروپاتی محیطی است.

تخمین زده می‌شود که ۵ درصد مردان دچار اختلال نعوظ (ED) مبتلا به کاهش سطح تستوسترون هرمون جنسی باشند. بنابراین یکی از بررسی‌ های علل این مشکل در افراد بالای سن ۴۵ سالگی اندازه‌گیری سطح سرمی تستوسترون می‌باشد.

مقدار تستوسترون کلی در یک فرد ۲۰ تا ۴۰ ساله ng,dl 300-200 می‌باشد و کمتر از ng,dl 200 نشانه هیپوگونادیسم (کم کاری بیضه ها) است. در صورت کاهش تستوسترون کلی از میزان ng 400-200 ، تستوسترون باید آزاد اندازه‌گیری شود.

smoking and drinking 2

در بیماری های زیر سطح سرمی تستوسترون از میزان طبیعی کاهش می‌یابد:

  •  سیروز (بیماری کبدی)
  • GFR پایین (کاهش عملکرد کلیه ها)
  • سیکل سل آنمی (بیماری خونی)
  • تالاسمی (بیماری خونی)
  • هموکروماتوزیز (بیماری خونی)
  • آمیلوئید وزیز
  • COPD (بیماری مزمن ریوی)
  • آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی)
  • عفونت‌های مزمن ویروسی

سطح سرمی تستوسترون باید برای چگونگی نحوه درمان بیمار اندازه‌گیری شود. در صورت پایین بودن تستوسترون باید پرولاکتین و LH سرم خون اندازه‌گیری شود. در صورت غیر طبیعی بودن آنها MRI از جمجمه باید صورت گیرد. اندازه گیری سطح سرمی هورمون جنسی برای بررسی اختلال نعوظ (ED) است.

عوامل ایجاد کننده اختلال نعوظ

  • استعمال دخانیات
  • اعتیاد به مواد مخدر
  • چاقی
  • فشار خون بالا
  • بیماری قلبی
  • بعضی داروها نظیر آتروواستاتین و تیازید
  • انفارکتوس – سکته قلبی
  • نارسایی کلیه
  • بعد از عمل پروستات

۶۰ درصد مردان با سابقه انفارکتوس مبتلا به اختلالات نعوظ هستند. در افرادی که تحت درمان با داروهای مهار کننده فسفودی استراز نوع ۵ ویاگرا هستند و پاسخ درمانی در آنها دیده نمی‌شود (Non- Sponder) باید احتمال بیماری عروق کرونر بررسی شود.

مردان مبتلا به بیماری عروق کرونر بدون علامت که به علت اختلالات نعوظ  به پزشک مراجعه می‌کنند باید تحت بررسی عروق با تست‌های پیچیده قلبی قرار گیرند.

توصیه می‌شود چربی ، فشار خون، دیابت و بیماری عروقی محیطی بررسی شوند. بیماری که تحت درمان با سیلدنافیل سیترات (ویاگرا) قرار گیرد، چنانچه در دراز مدت کاهش یا عدم پاسخ درمانی در فرد مبتلا به اختلال نعوظ پدید آید، باید به فکر وخیم‌تر شدن بیماری عروقی یا افزایش شدت توکسیسیتی اندوتلیال (بدتر شدن دیابت یا هیپر لیپیدمی) در این بیمار بود.

دکتر هوشنگ قوامی متخصص کلیه و مجرای ادراری

 

اختلال جنسى و اختلالات مربوطه

رابطه جنسی در والاترین شکل خود به منظور تولید مثل، حرکت آفرینی، شادی، تندرستی جسم و روح، ابراز محبت و… در انسان وجود دارد و هدف آن در حقیقت تحکیم و دوام عشقی است که روابط مرد و زن را استوار می‌سازد. با عمل جنسی سالم، زوجین به وحدت می‌رسند و دو فرد با زندگی مشترک به همدلی و هماهنگی دست می‌یابند.

در اثر تمایلات جنسی، عالی‌ترین جلوه از نزدیکی و قرابت که اتحاد است به ظهور می‌رسد و بر اثر آن، زیبایی و آرامش پدید می‌آید و آدمی را از نظر خلق و خو و موضع گیری در قبال غیر، به طور کامل عوض می‌کند. این تمایل زمینه را برای حرکت، کار، فداکاری، گذشت و ابراز محبت، خودداری از درگیری‌های بی‌حساب، طغیان و عصیان اجتماعی آماده می‌سازد. مردی که ناتوانی جنسی دارد، احساس نالایقی و کم قدرتی می‌کند و حس مردانگی و عزت نفسی را از دست می‌دهد، روابطش کم می‌شود و کارش را به نحو احسن انجام نمی‌دهد. بسیاری از آن‌ها به خاطر احساس شرمندگی دست کمک دیگران را رد می‌کنند و یا فکر می‌کنند کمک آن‌ها بی فایده است و آن‌ها در اشتباه هستند.

در بسیاری از موارد اختلال نعوظ با دیگر اختلالات جنسی مردانه نظیر بلوغ زودرس، انزال نهفته، فقدان میل جنسی و ناباروری اشتباه گرفته می‌شود. اختلال جنسی در تعریف، طیف وسیعی از بیماری‌های اختلال جنسی را نظیر موارد فوق دربر می‌گیرد، در حالی که اختلال نعوظ که در این کتاب به آن پرداخته شده است از ناتوانی فرد در انجام عمل جنسی به علت نداشتن نعوظ (ارکشن) می‌باشد. اگر چه گاهی اختلال نعوظ با سایر اختلالات جنسی دیگر ممکن است در ارتباط باشد. در کتاب گاهی از کلمه اختلال جنسی به معنی عام آن و در بعضی فصل‌ها به معنی اختلال نعوظ به کار گرفته شده است، که معنی هر کدام در متن مشخص می‌گردد. بیش از ۳۰ میلیون مرد در ایالات متحده آمریکا، یعنی از هر هشت نفر یک نفر، ناتوانی جنسی دارد که اکثر آن‌ها قابل درمانند. بعضی از مردان هنگام آمیزش نعوظ کافی و بعضی هنگام عشق بازی نعوظ نیمه دارند ولی آلت برای انجام عمل جنسی به داخل واژن به اندازه کافی رژید نمی‌باشد، چنین مردانی بنا بر دلایل مختلف دارای ناتوانی جنسی هستند.

ناتوانی جنسی به دو گروه اولیه و ثانویه تقسیم می‌شود:

  • ناتوانی جنسی اولیه به مردانی گفته می‌شود که هرگز در زندگی‌شان نعوظ یا آمیزش نداشته‌اند.
  • ناتوانی جنسی ثانویه، که بسیار هم رایج است، به مردانی گفته می‌شود که قبلاً رابطه جنسی نرمالی داشته سپس ناتوان شده‌اند حال آنکه تا چه حد ناتوان شده‌اند مشخص نیست. ناتوانی جنسی ممکن است زودگذر و در بعضی مواقع به صورت مزمن و یا به تدریج اتفاق افتد یا برای یک شب باشد.

هر مرد عادی و نرمال به ویژه مردان میان‌سال، پیرمردان و نوجوانان در بعضی مواقع ناتوانی جنسی را تجربه می‌کنند. ناتوانی جنسی زودگذر بیشتر در دوران جوانی، زمانی که مرد جوان در اولین آمیزش جنسی خود با وجود تمام هیجان و شوقی که دارد، نمی‌تواند خوب عمل کند، اتفاق می‌افتد.

ناتوانی جنسی همچنین برای مردانی که بنا به دلایل کاری یا مشکلات عاطفی تحت استرس شدیدی هستند هم اتفاق می‌افتد و به محض اینکه استرس رفع می‌شود دوباره می‌توانند آمیزش جنسی موفقی داشته باشند.

الکل و مواد مخدر یکی دیگر از دلایل ناتوانی جنسی می‌باشند؛ و به محض اینکه کنار گذاشته شوند، توانایی جنسی باز می‌گردد.

نکته مهم این است که ناتوانی جنسی دوره‌ای را نباید جدی بگیرید، هرچقدر اهمیت کمتری به آن بدهید شانس بیشتری برای داشتن یک رابطه جنسی نرمال خواهید داشت.

گاهی ناتوانی جنسی مختصر چنان ترسی در مردان ایجاد می‌کند که در روابطشان بسیار مضطربانه عمل کرده و مشکل را دو چندان می‌کنند. زنان باید حساسیت ویژه‌ای نسبت به این موضوع داشته و از همسرانشان انتظار زیادی نداشته باشند.

صبر و درک همسران در درمان ناتوانی جنسی بسیار مؤثر است، از طرف دیگر، مرد باید در این مورد با همسرش گفتگو و مشورت کند طوری که زن را حامی و پشتیبان خود بداند. اگر مردی برای حل این مشکل به تنهایی تلاشی کند، معمولاً به نتیجه‌ای نمی‌رسد.

گرچه ناتوانی زودگذر نگران کننده نیست، ناتوانی جنسی دائمی نیز با کمک‌های حرفه­ای قابل درمان است.

ناتوانی جنسی، گاهی ممکن است در درازمدت یا در بعضی موارد ناگهانی ایجاد شود، در هر دو مورد زوجین نباید در قبال کمک‌های درمانی بی توجه باشند. چرا که اگر این مشکل درمان نشود می‌تواند باعث سستی پایه‌های زندگی زناشویی و حتی از هم پاشیدگی آن و نهایتاً منجر به تضعیف روحیه و عزت نفس مرد شود. مردی که قادر به برقراری رابطه درست جنسی نمی‌باشد، نه تنها در اتاق خوابش بلکه در دیگر عرصه‌های زندگی و کار نیز احساس نالایقی و ناتوانی می‌کند. نارضایتی جنسی یکی از رایج‌ترین دلایل طلاق به شمار می‌رود. بسیاری از زوجین که ظاهراً خوشبخت به نظر می‌آیند، زندگی زناشویی ناامید کننده و ناخرسندی دارند. آگاهی و دانش از روابط جنسی و ناتوانی جنسی، بهترین راه جلوگیری و کنترل مشکلات جنسی می‌باشد.

زن و شوهری که درک متقابلی از آمیزش جنسی‌شان دارند، می‌توانند در زندگی زناشویی در صورت بروز مشکل به رفع و حل آن فائق آیند.

جنبه‌های تاریخی نعوظ

اولین توضیح در مورد اختلالات نعوظ در مردان به سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد برمی‌گردد که در پاپیروس مصریان، حک شده که دو نوع آن چنین توصیف شده است:

۱- ناتوانی طبیعی (که مرد قادر به سرانجام رساندن مقاربت جنسی نیست)

۲- ناتوانی ماوراءالطبیعه (که منشأ آن شیطان، افسون و جادو است)

چند سال بعد، بقراط انواع ناتوانی جنسی را که بین ساکنین مرفه سکا رایج بود مطرح کرد و نتیجه گرفت که اسب سواری علت چنین مشکلی است (فقیران چنین مشکلی نداشتند چرا که آن‌ها پیاده سفر می‌کردند)

در رابطه با نعوظ آلت مردان، ارسطو عنوان کرد که سه رشته عصبی، انرژی و احساس را به آلت تناسلی حمل می‌کنند و به دنبال آن نعوظ با هجوم هوا صورت می‌گیرد. این نظریه مورد قبول همگان بود تا اینکه لئوناردو داوینچی نعوظ را به دلیل هجوم خون در آلت مرد دانست و نه هجومی از هوا به داخل آن، نوشته‌های او تا اوایل قرن بیستم فاش نشد. در سال ۱۵۸۵ امبروس پاری، توضیح صحیحی را در مورد آناتومی آلت تناسلی مرد و مفهوم نعوظ ارائه داد. وی آلت تناسلی مرد را مجموعه‌ای از پوشش‌های متمرکز عصب، رگ، سرخرگ و دو رباط (مجموعه‌ای حفره حفره)، مجرای ادراری و چهار عضله توصیف کرد به این ترتیب که وقتی مردی سرشار از شهوت و هوس است، خون به اجزای مردانه هجوم می‌آورد و منجر به نعوظ آن می‌شود. دایانیس بر اهمیت نگه‌داشتن خون در آلت تناسلی تأکید نمود. وی این عمل را به عضله‌ها نسبت داد و معتقد بود، عضله‌ها رگ‌ها را در رأس آلت تناسلی منقبض می‌کنند. به عقیده هانتر انقباض رگ‌ها از خروج خون جلوگیری می‌کنند.

برای درک کامل ناتوانی جنسی، تشخیصی بین ناتوانی و دیگر اختلالات جنسی مردان نظیر فقدان میل جنسی و انزال زودرس و تأخیری و برگشت منی به مثانه، حائز اهمیت است.

عمل جنسی شامل اتحاد پیچیده سه سیستم مختلف در بدن است: مغز، سیستم عروقی و سیستم عصبی آلت که مغز میل یا تمایل جنسی را تنظیم می‌کند، سیستم عروقی عملی نعوظ و سیستم عصبی انزال را کنترل می‌کند. اختلال در هر یک از این سه سیستم می‌تواند منجر به اختلالات جنسی شود و وجود هر سه در یک آمیزش رضایت بخشی ضروری است؛ اما هیچ کس نمی‌تواند بر همه این سیستم‌ها کنترل کامل داشته باشد.

در بیشتر واکنش‌های ناخودآگاه فعالیت جنسی، مغز، سیستم عروقی و سیستم عصبی کاملاً مستقل از خواسته شخص عمل می‌کنند. به بیانی دیگر، ما نمی‌توانیم به آن‌ها بگوییم که چگونه عمل کنند؛ بنابراین ما نمی‌توانیم دستور دهیم که نعوظ ایجاد شود، گاهی نعوظ زمانی اتفاق می‌افتد که شما نمی‌خواهید و زمانی که می‌خواهید اتفاق نمی‌افتد.

مغز اولین جائی است که فعالیت جنسی در آن شروع می‌شود. مرد با دیدن زنی زیبا احساس تمایل می‌کند، شاید دیدار لحظه‌ای باشد و همان جا تمام شود که اغلب هم همین طور است، شاید هم سیستم عروقی شروع به کار کند و نعوظ ایجاد شود و دوباره ممکن است همان جا تمام شود یا اینکه ادامه پیدا کند.

اگر مردی فاقد میل یا تمایلات جنسی باشد واضح است که عمل جنسی برای او هرگز شروع نمی‌شود. مشکل ۹۰ درصد مردانی که فاقد هوس و میل جنسی هستند، روحی – روانی است. اگر مردی آمیزش جنسی نامطلوب و ناموفقی داشته باشد آگاهانه یا ناآگاهانه علاقه‌اش به رابطه جنسی را از دست می‌دهد. به همین ترتیب مردی که بسیار گرفتار و درگیر کار یا مسائل خانوادگی است ممکن است نسبت به رابطه جنسی بی علاقه شود. سومین و رایج‌ترین علت فقدان میل جنسی، اختلافات بین زن و شوهر است. خشم، خصومت و یا زنی که دیگر به چشم همسرش جذاب نیست، همه در بی علاقگی مرد نسبت به رابطه جنسی مؤثر است. در این موارد معمولاً مردان درمی یابند که ناتوانی جنسی آن‌ها فقط محدود به همسرانشان است در صورتی که تمایل جنسی آن‌ها زمانی که با افراد دیگری هستند یا در زمان استمناء همچنان فعال است.

گاهی اتفاق می‌افتد که دو سیستم فعال است، اما میل جنسی به وجود نمی‌آید، یعنی مرد تمایلی به رابطه ندارد اما قادر به ایجاد نعوظ و انزال است؛ اما گاهی میل جنسی دارد اما نمی‌تواند نعوظ داشته باشد اما از طریق استمناء به انزال می‌رسد یا اینکه مردی ممکن است تمایلی جنسی داشته باشد و نعوظ ایجاد شود اما انزال در کار نباشد. نکته این است که هر سه سیستم مستقل اما مرتبط به هم عمل می‌کنند. طی آمیزش جنسی سه سیستم مستقل اما با هم کار می‌کنند. هر سیستم یا ترکیب دو سیستم ممکن است بدون وجود یکدیگر امکان پذیر نباشد در حالی که نبود هرکدام نشان دهنده اختلال جنسی است، اما لزوماً نمی‌تواند نشان دهنده ناتوانی جنسی باشد.

ناتوانی جنسی، ناتوانی مرد در ایجاد و نگه داشتن نعوظی مناسب برای آمیزش جنسی می‌باشد که اغلب با اختلالات جنسی اشتباه گرفته می‌شود.

گرچه ناباروری با ناتوانی جنسی در ارتباط است اما ناباروری بیشتر با کیفیت و کمیت اسپرم در منی مربوط می‌شود. اگر مردی ناتوانی جنسی داشته باشد طبعاً نمی‌تواند تخمک‌های همسرش را در آمیزش بارور کند اما باروری او با لقاح مصنوعی امکان پذیر است، بنابراین مردی با ناتوانی جنسی هنوز می‌تواند بارور باشد.

انزال معکوس(retrograde ejaculation)

انزال معکوس به معنی برگشت ترشحات انزال به داخل مثانه می‌باشد؛ بنابراین فرد، مبتلا به ناتوانی جنسی نبوده و عمل جنسی همراه با اوج لذت جنسی است. تنها مشکل این افراد چنانچه در سنی باشند که مایل به داشتن بچه باشند، اسپرم از ادرار جداسازی گردیده و با تزریق در واژن همسر یا با روش‌های دیگر مشکل ناباروری حلی می‌گردد. هر عاملی که باعث بازماندن گردن مثانه مرد شود موجب برگشت انزال به داخل مثانه می‌گردد. به دو شکلی ممکن است گردن مثانه بسته نشود. یک دلیل آن عمل جراحی روی گردن مثانه مثل عمل جراحی پروستاتکتومی که در این حالت آناتومی گردن مثانه مختل گردیده و علت دیگر به طور فونکسیونل که گردن مثانه بسته نمی‌شود مثل بیماری دیابت، مولتیپل اسکلروز و عوارض بعضی داروها.

برای تشخیص می‌توان پس از انجام انزال، ادرار بیمار جهت آزمایش وجود اسپرم بررسی شود، چنانچه در هر شان میکروسکپی ۱۰ تا ۱۵ عدد اسپرم باشد تائید کننده برگشت انزال به مثانه است.

برای بسته شدن گردن مثانه بعد از عمل جراحی دارو درمانی مؤثر نبوده و گردن مثانه بسته نمی‌شود، در حالی که در نوع دوم که فونکسیونل است تا حدی درمان دارویی مؤثر است.

انزال با تأخیر و بطئی retard ejaculation

انزال با تأخیر، برخلاف انزال زودرس و نه به آن عمومیت، ناتوانی مرد در انزال به هنگام انجام آمیزش جنسی است. در چنین موقعیتی به رغم نعوظ، عمل جنسی گاهی تا یک ساعت ادامه می‌یابد بدون آنکه به انزال و ارضاء کامل جنسی برسد. این حالت نیز اکثراً عامل روانی دارد، اگرچه گاهی عوامل جسمی در آن مؤثر است.

باید به خاطر داشت که انزال یک عمل وابسته به اعصاب است؛ بنابراین هرگونه بیماری، جراحی و یا دارو در سیستم عصبی بدن تأثیر می‌گذارد. ضربه به نخاع، بیماری پارکینسون و یا مواد مخدر، می‌توانند عامل انزال دیررس و یا فقدان انزال باشند؛ اما به طور معمول، عوامل روانی هستند که موجب بروز انزال دیررس و یا فقدان آن می‌شوند. گاه رنجش، خشم و یا بی علاقگی به همسر، مانع از دستیابی به انزال است، و شاید مرد از رسیدن به مرحله انزال به دلیل لجبازی با همسرش جلوگیری می‌کند. انزال دیررس به معنای ناتوانی جنسی نبوده، زیرا نعوظ و دخول انجام می‌گیرد، اما مرد در خود احساس شرمندگی و کمبود می‌کند. این قبیل احساسات می‌تواند به بروز نگرانی شدید و سرانجام به ناتوانی جنسی منجر شود.